An EncounteR WitH A ParroT😸

नमस्कार!

ही कथा/घटना काल्पनिक नसून सत्य घटनेवर आधारित आहे. घटना आणि पात्रे सुद्धा सत्य आहेत. 

 ही कथा आहे बाबल्याची,

आता बाबल्या कोण? तर हे  कॅरेक्टर कोकणातील प्रत्येक गावात, गावातील प्रत्येक वाडीत, वाडीतील प्रत्येक घरात एक तरी असतेच असते, पण आमचा हा बाबल्या त्या सर्वात वेगळा. त्याला मल्टी^टॅलेंटेड च म्हणा हवतर 

 शेती, बागायती, वादन,पोहणे, मिमिक्री, अभिनय विविध उपकरणाच्या दुरुस्ती, वाहन चालवणे, मूर्तिकला, सगळ्यात पारंगत.अडी अडचणीला, बऱ्या वाईट प्रसंगाला धाऊन जाणे हे त्याचे नित्याचेच. एक वेळ बऱ्या प्रसंगात जरा उशिराने पण दुःखद प्रसंगात त्याची हजेरी अगदी वेळेवरच असते.आता मूळ कथेवर येतो. 

असाच एकदा भल्या सक्काळीच त्याचा फोन आला. कुठे आहेस? काय करतोस? आज कुठे जाणार आहेस का? मी म्हणालो काय रे? सगळं बर आहे ना? मी अजून तरी घरी आहे. त्याच लगेच फर्मान लगेच एक रिकामा पुठ्ठ्याचा खोका घेऊन माझ्या घरी ये. मी म्हणालो कशा साठी? आणि साईझ काय?उत्तर साधारण दिड बाय दिड, लगेच ये वेळ नाही आहे....

मी लगेच आज्ञा पाळून पुठ्ठ्याचा खोका घेऊन मोटरसायकल वरून निघालो..

घरी पोहोचताच समजले की त्याने पिंजाऱ्यात पाळलेल्या पोपटाचा पाय कुठल्यातरी प्राण्याने ओढल्या मूळे अर्धवट तुटला व तो जखमी झाला आहे.

बाबल्या म्हणाला आता याला खोक्यात घालून डॉक्टर कडे नेले पाहिजे व पायावर योग्य इलाज वेळेवर झाले पाहिजेत.

 खोक्याला दोन चार छिद्र पाडून पोपटाला खोक्यात घालून, खोका सुरक्षित करून, मोटरसायकल वरून (परुळे ते कोळंब मालवण) येथे प्राण्यांच्या दवाखान्यात जवळपास २० ते २२कि.मी. चा प्रवास करून दवाखान्यात पोहोचलो..

वेळेतच डॉक्टर मिळाले. बाबल्याने एका दमात काय झालय, आणि काय करता येईल? हे सांगून टाकल. डॉक्टर पण कार्यतत्पर त्यांनी पोपटाला लगेच खोक्यातून बाहेर काढून समोरच्या टेबलावर ठेवले. म्हणाले पायाची अवस्था खूपच वाईट आहे पक्षाच्या पायाला शक्यतो प्लास्टर करू शकत नाही, पण त्याच्या पायाला आपण एखादी छोटी काठी बांधून ठेऊ. कदाचित तो उभा तरी राहू शकेल.  उपयोग होईल असे वाटत नाही.. असे बोलून समोरच्या कपाटात काहीतरी काढण्यासाठी ते कपाटाकडे गेले.

त्या खोलीत मी, डॉक्टर, बाबल्या, आणि पोपट या व्यतारिक्त अजुन एक होती जी लपून खिडकीतून सर्व 🙀 बघत होती .. ती होती मांजर तिने डॉक्टरांची पाठ होताच बरोब्बर डाव साधला आणि क्षणाचा ही विलंब न करता टेबलावर उडीमारून पोपटावर झडप टाकून पोपटा सह पसार झाली, सदरचे दृश्य बघून 

आता डॉक्टर कोमात आणि लगेचच प्रथमच बाबल्या पण कोमात ... पण त्यातून सावरत बाबल्या मांजरी मागे पळाला, पण काही उपयोग झाला नाही, 

शोध मोहीम अर्धवट ठेऊन बाबल्या काही वेळाने निराश होऊन पण तसे न दाखवता आला, स्वतः ची समजूत काढली, की तो मरणारच होता तो मेला.. डॉक्टरांना ही थोडंसं बर वाटलं, म्हणाले नाही तरी तो वाचणार नव्हताच.

आम्ही खोका तिथेच टाकून दवाखान्यातून बाहेर पडलो. अर्ध्या वाटेत बाबल्या हळूच म्हणाला  झाला ता झाला पण ह्या कोणाक कळता कामा नये, (कारण हे पोपट प्रकरण हळू हळू बाबल्याच्या सर्व हितचिंतकांन पर्यंत पोहोचल होत) नायतर माका रवाक नको! .. आपण सर्वांना पोपट जगणार नव्हता व त्याचे प्रचंड हाल झाले असते म्हणून डॉक्टर नी त्याला इंजक्शन दील आणि तो मेला असे सांगायच..  आम्ही दोघे घरी आलो..

मी ही कुणासही हे अजून सांगितलं नव्हत,

बरीच वर्ष झाली पण आता राहवत नाही बाबल्याची माफी मागून आणि डॉक्टरांच्या परवानगी ने प्रथमच ही कथा/ घटना तुमच्या पुढे ठेवतो.

मला तसा लिहिण्याचा सराव नाही तरी पण एक मोडका प्रयत्न. 

व्याकरणात चुका असतील तर क्षमस्व! 🙏